In deze aflevering duiken Nick en Bram in het complexe onderwerp van angst en zorgen bij MS. Nick deelt openhartig hoe de dubbele belasting – zijn eigen progressieve MS én de ziekte van zijn vrouw – soms zorgt dat zijn eigen angsten “harder binnenkomen” wanneer hij eindelijk tijd heeft voor zichzelf. Bram brengt wetenschappelijke context: mensen met MS hebben 2-3 keer meer kans op angststoornissen dan de algemene bevolking.
Ze bespreken de vicieuze cirkel waarbij angst daadwerkelijk MS-symptomen kan verergeren, en hoe slapeloze nachten vol piekeren dit proces versterken. Bram deelt de krachtige hand-metafoor van psycholoog Wisse: hoe je door je “hand” (de MS) heen kunt kijken naar de ruimte erachter – je leven dat veel meer bevat dan alleen ziekte.
Van Nick’s worsteling met de vraag “Ben je nog stabiel?” tot Bram’s jaarlijkse angst voor kankerscannen – ze tonen hoe angst beide een beschermende functie kan hebben én problematisch kan worden. Met praktische tips zoals de 4-7-8 ademhalingstechniek, het opschrijven van zorgen, en Mark Twain’s wijsheid: “Mijn leven zit vol met ellendige dingen die nooit zijn gebeurd.”
Beluister deze podcast op Spotify of bekijk hem op YouTube.
Deel jouw gedachten met ons!
Herken je Nick’s ervaring van zorgen die “harder binnenkomen” op kwetsbare momenten? Of Bram’s slapeloze nachten vol piekeren over medische controles? Heb je zelf ervaring met de balans tussen gezonde waakzaamheid en problematische angst bij MS?
We zijn nieuwsgierig naar jouw copingstrategieën: wat helpt jou wanneer de angst over onzekere toekomstscenario’s de overhand dreigt te nemen? En hoe ga je om met mensen die vragen “Ben je nog stabiel?” – een vraag die bedoeld is als belangstelling maar soms voelt alsof ze wachten op slecht nieuws.
Laat het ons weten door hieronder een reactie achter te laten, of stel een onderwerp voor dat je graag in een toekomstige aflevering besproken zou willen zien.
3 comments
Ik moest grinniken bij het verhaal van de trainer van Bram; “maar dat kan ik zelf ook niet”. Onze zoon van 22 gaat onderzoek doen naar het fenomeen of je je gaat gedragen naar je diagnose. En ik zei direct; “ja dat doen je”. Als ik iets “mis” tijdens een spelletje ben ik soms ook geneigd om te denken stomme MS. Maar een spelletje is er om te winnen of te verliezen dus ja iedereen ziet wel eens iets over het hoofd; ook zij zonder MS.
Bedankt voor jullie podcast’s en Bram je heerlijke uitleg video’s, dat heeft me veel aha momenten opgeleverd en heeft kwartjes doen vallen.
Mannen ga zo door.
Waar ik wel nieuwsgierig naar ben is hoe jullie voorkomen dat jullie rustig aan doen (zowel fysiek als mentaal, bijv. minder piekeren), daardoor minder klachten ervaren en dan weer volle bak willen. Dat is mijn valkuil. Als ik me niet goed voel wil ik wel rusten enz. maar als ik dan weer ben bijgekomen, dan is er de neiging weer om volle bak te gaan. Met als gevolg weer een periode van vermoeidheid en slecht voelen.
Hoi Angelique,
Dank je wel voor je bericht. Ik wil hier graag op reageren, en misschien doet Bram dat ook nog wel.
Je vraag, of zoals je het noemt, je nieuwsgierigheid, laat maar weer eens zien hoe verschillend MS bij iedereen tot uiting komt. Ik moet mezelf vaak dwingen om rustig aan te doen. Meestal is het mijn lichaam, in plaats van mijn geest, dat me in de weg zit. Ik bedoel hiermee dat ik veel minder kan doen dan ik zou willen.
Toch doe ik het. Het liefst elke dag iets, en sowieso drie keer per week in de sportschool. Het zorgt ervoor dat ik letterlijk en figuurlijk beter in mijn vel zit. Doordat ik fitter ben, voel ik me over het algemeen ook beter. De zorgen en piekergedachten zijn er nog heus nog wel, maar ik kan er beter mee omgaan.
Door de regelmaat kom ik in een soort van ‘flow’ en dat doet me juist goed. Natuurlijk heb ik ook periodes van vermoeidheid, maar dan blijf ik wel sporten, alleen een tandje lager. Ik hoop dat jij ook een manier vindt om je beter te voelen nadat je er, zoals je zegt, “volle bak” voor bent gegaan.
Hoi Angelique,
Wat leuk dat je een berichtje achterlaat, en nog wel met complimenten ook 😄
Dat onderzoek van je zoon klinkt interessant. Die “stomme MS” gedachte herken ik zeker niet alleen bij de fitness… Ik geef de ziekte wellicht onterecht vaak de schuld van wat niet goed lukt. Een valkuil is dan om maar lastige dingen uit de weg te gaan, omdat je denkt dat je dat door je MS niet meer kunt.
Wat je omschrijft noemen ze ook wel de boom-bust cyclus, en die herken ik heel goed. Ik deed het zelf in de eerste jaren na mijn diagnose ook heel vaak: voel me goed, ga volle bak, crash. Gedwongen rust -> ik voel me beter -> gaan!… en daar gaan we weer.
Inmiddels weet ik beter hoe ik om kan gaan met mijn energie, wat ik wel en niet kan doen, en in welke gevallen ik het waard vind om tot mijn limiet te gaan, en wanneer niet.
Wat ik lastig vond in het begin was me “goed” te voelen over wat ik had gedaan als ik niet evenveel had gedaan als wat ik kon voor de diagnose. Inmiddels is dit mijn nieuwe normaal geworden en kan ik me niet eens meer voorstellen hoe ik zoveel dingen op een dag deed!
Groetjes,
Bram